Ευστράτιος Δημητρίου ( Demetrio Stratos )

 

Στις 22 Απριλίου 1945, γεννήθηκε ο Ευστράτιος Δημητρίου ή Demetrio Stratos (Αλεξάνδρεια, 22 Απριλίου 1945 – Νέα Υόρκη, 13 Ιουνίου 1979) ο οποίος ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, πολυοργανίστας και μουσικός ερευνητής, συνιδρυτής και τραγουδιστής του ιταλικού progressive rock, jazz fusion μουσικού συγκροτήματος AreA – International POPular Group, γνωστότερων ως Area ή AreA(Αρέα). 

Ο Ευστράτιος Δημητρίου (22 Απριλίου 1945 – 13 Ιουνίου 1979), γνωστός επαγγελματικά ως Demetrio Stratos, ήταν Ελληνοϊταλός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, πολυοργανίστας και ερευνητής της μουσικής, περισσότερο γνωστός ως συνιδρυτής, βασικός ερμηνευτής και τραγουδιστής του ιταλικού συγκροτήματος προοδευτικού ροκ Area – International POPular Group.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς, σπούδασε πιάνο και ακορντεόν στο «Εθνικό Ωδείο». Το 1957 στάλθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου και, σε ηλικία 17 ετών, μετακόμισε στο Μιλάνο της Ιταλίας για να φοιτήσει στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου, στη Σχολή Αρχιτεκτονικής, όπου και σχημάτισε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα. Το 1967 εντάχθηκε στο ιταλικό συγκρότημα beat μουσικής I Ribelli, ενώ το 1972 ίδρυσε το συγκρότημα Area.

Ο Stratos ηχογράφησε πολλούς δίσκους και συμμετείχε σε φεστιβάλ στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία, την Ελβετία, την Ολλανδία, την Κούβα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο με τους Area όσο και ως σόλο καλλιτέχνης ή σε συνεργασία με άλλους δημιουργούς. Συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Mogol, Lucio Battisti, Gianni Sassi, Gianni Emilio Simonetti, Juan Hidalgo, Walter Marchetti, John Cage, Tran Quang Hai, Merce Cunningham, Jasper Johns, Andy Warhol, Grete Sultan, Paul Zukofsky, Nanni Balestrini, Claude Royet-Journoud και Antonio Porta.

Μελέτησε εθνομουσικολογία, επεκτάσεις της φωνής, ασιατικές μουσικές παραδόσεις, συγκριτική μουσικολογία, το πρόβλημα της εθνοτικής φωνητικότητας, ψυχανάλυση, τη σχέση ανάμεσα στον προφορικό λόγο και την ψυχή, αλλά και τα όρια της γλώσσας. Ήταν ικανός να φτάσει φωνητικά έως τα 7.000 Hz και να εκτελεί διφωνία, τριφωνία, ακόμα και τετραφωνία. Ο Daniel Charles τον περιέγραψε ως τον άνθρωπο που «αποδεκάτισε τη μονοφωνία» μέσω του πολυπρισματικού ακουστικού φάσματος. Οι φωνητικές του δυνατότητες έχουν εξερευνηθεί και καταγραφεί.

Ο Stratos πέθανε στο Memorial Hospital της Νέας Υόρκης στις 13 Ιουνίου 1979, σε ηλικία 34 ετών. Η αυτοδιακηρυγμένη αποστολή του ήταν να απελευθερώσει τη φωνητική έκφραση από την «δουλεία» της γλώσσας και της κλασικής μελωδίας. Αντιμετώπιζε την εξερεύνηση των δυνατοτήτων της φωνής ως εργαλείο ψυχολογικής και πολιτικής απελευθέρωσης. Το έργο του θεωρείται από πολλούς κριτικούς και τραγουδιστές ως καθοριστικής σημασίας στην εξέλιξη πειραματικών και πρωτοποριακών φωνητικών τεχνικών.

 

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια, 1945–1971

Ο Demetrio Stratos γεννήθηκε ως Ευστράτιος Δημητρίου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στις 22 Απριλίου 1945, από Έλληνες γονείς, τον Γιάννη Δημητρίου και την Αθανασία Αρχοντογιώργη. Πέρασε τα πρώτα του 13 χρόνια στην Αλεξάνδρεια, όπου σπούδασε πιάνο και ακορντεόν στο περίφημο Conservatoire National d'Athènes («Εθνικό Ωδείο Αθηνών»), ενώ παράλληλα σπούδασε αγγλικά στο British Boys School. Όπως αργότερα δήλωσε, το γεγονός ότι γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια τον έκανε να αισθάνεται σαν «θυρωρός» σε διεθνές ξενοδοχείο, προορισμένος να βιώσει το πέρασμα των λαών και να συμμετέχει στη «κυκλοφορία» του πολιτισμού στη Μεσόγειο, μια περιοχή γεμάτη με διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και έντονη μουσική ποικιλομορφία. Η οικογένειά του ήταν Ελληνορθόδοξη, και από παιδί άκουγε βυζαντινούς ύμνους, παραδοσιακή αραβική μουσική και στη συνέχεια τα πρώιμα ακούσματα της ροκ εν ρολ. Όλοι αυτοί οι ήχοι τον επηρέασαν βαθιά για όλη του τη ζωή. Το 1957, λόγω των πολιτικών γεγονότων που συγκλόνισαν την Αίγυπτο, στάλθηκε στο Καθολικό Κολέγιο της Αγίας Γης στη Λευκωσία, όπου δύο χρόνια αργότερα τον ακολούθησε η οικογένειά του.

Το 1962 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Μιλάνο της Ιταλίας, όπου φοιτούσε στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου, στη Σχολή Αρχιτεκτονικής. Το 1963 σχημάτισε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα και εμφανίστηκε ζωντανά στο Φεστιβάλ της «Casa dello studente» («Εστία Φοιτητών») στο Μιλάνο, καθώς και σε διάφορα τοπικά μπαρ όπως το Santa Tecla και το Intra's al Corso. Τυχαία, ο αρχικός τραγουδιστής του συγκροτήματος δεν μπορούσε να τραγουδήσει ένα βράδυ λόγω μικρού ατυχήματος και ο Stratos τον αντικατέστησε, ξεκινώντας έτσι την πορεία του ως τραγουδιστής. Το ρεπερτόριό του εκείνη την εποχή περιλάμβανε σόουλ, μπλουζ και rhythm and blues. Την ίδια περίοδο εργαζόταν και σε πολλά στούντιο ηχογράφησης στο Μιλάνο, ως κιμπορντίστας.

Το 1967 εντάχθηκε στο συγκρότημα I Ribelli («Οι Επαναστάτες») ως κιμπορντίστας. Μαζί τους ηχογράφησε πολλές επιτυχίες όπως τα «Chi mi aiuterà», «Oh Darling!» και «Pugni chiusi», τραγούδια που έγιναν σύμβολα της ιταλικής δεκαετίας του 1960, και ο Stratos γνώρισε γρήγορη φήμη στην Ιταλία. Το 1969, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον ομώνυμο δίσκο «I Ribelli».

Το 1970 αποχώρησε από τους I Ribelli και σχημάτισε νέο μουσικό σχήμα με Άγγλους μουσικούς, όπως ο ντράμερ Jan Broad, και άρχισε να αφιερώνει τον χρόνο του στη μελέτη της φωνής και των μουσικών φαινομένων, κάνοντας πειραματισμούς. Το ενδιαφέρον του σε αυτή την έρευνα ξεκίνησε όταν παρατηρούσε την κόρη του, Αναστασία (γεννημένη το 1970), κατά τη φάση της «μωρολογίας», όταν ένα παιδί παίζει και πειραματίζεται με τη φωνή του πριν ακόμα μιλήσει. Ο Stratos παρατήρησε ότι με την απόκτηση της γλώσσας χάνεται ο πλούτος του φωνητικού ήχου. «Το παιδί χάνει τον ήχο για να οργανώσει τις λέξεις». Αυτή η παρατήρηση αποτέλεσε θεμέλιο για την ποιητική του. Η σχέση γλώσσας-φωνής και ο πειραματισμός του με αυτήν υπήρξαν ο πυρήνας της καλλιτεχνικής του πορείας.

Το 1971 ηχογράφησε το σόλο σινγκλ «Daddy's dream» που κυκλοφόρησε από την δισκογραφική Numero Uno, ιδιοκτησίας των Mogol και Lucio Battisti. Η εμπλοκή του με την εμπορική μουσική σταμάτησε οριστικά μετά από αυτή τη μία κυκλοφορία.

Area, 1972–1978

Το 1972, ο Στράτος, και ο ντράμερ Τζούλιο Καπιότσο ίδρυσαν το συγκρότημα Area, ένα ιταλικό προοδευτικό ροκ και τζαζ φούζιον συγκρότημα. Η αρχική σύνθεση περιλάμβανε τους Έντι Μπουσνέλο (σαξόφωνο), Πάτρικ Τζίβας (μπάσο), Λεάντρο Γκαετάνο (πιάνο) και Τζόνι Λαμπίτσι (ηλεκτρική κιθάρα). Λίγο αργότερα, οι Μπουσνέλο και Τζίβας αποχώρησαν και αντικαταστάθηκαν από τους Πατρίτσιο Φαρισέλλι και Πάολο Τοφάνι, ενώ ο Τζίβας εντάχθηκε στο γνωστό συγκρότημα Premiata Forneria Marconi (PFM). Τη θέση του στο μπάσο ανέλαβε ο Άρες Ταβολάτσι. Ο Στράτος ηχογράφησε πολλούς δίσκους με τους Area, αλλά και ως σόλο καλλιτέχνης, σε συνεργασία με τον Τζάνι Σάσσι, ιδιοκτήτη της δισκογραφικής Cramps Records.

Το 1973, ο Στράτος συμμετείχε στην 8η Μπιενάλε του Παρισιού, ενώ οι Area κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο Arbeit macht frei ("Η εργασία απελευθερώνει"), δανεισμένος από τη γνωστή φράση που υπήρχε στην πύλη του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Άουσβιτς.

Το 1974, το συγκρότημα περιόδευσε σε φεστιβάλ σε Γαλλία, Πορτογαλία και Ελβετία. Ο Στράτος άρχισε να εμβαθύνει όλο και περισσότερο στον μυστηριώδη κόσμο των φωνητικών ήχων, συνεχίζοντας και διευρύνοντας το τεράστιο έργο του πάνω στη σημασία της φωνής στους ασιατικούς και μεσανατολικούς πολιτισμούς. Στο Μιλάνο συνεργάστηκε με τους Τζιάνι Εμίλιο Σιμονέτι, Χουάν Ιντάλγο και Βάλτερ Μαρκέτι, ιδρυτές του πειραματικού καλλιτεχνικού και μουσικού σχήματος Zaj, στο πλαίσιο του διεθνούς κινήματος Fluxus, που συνδύαζε διαφορετικά καλλιτεχνικά μέσα και πειθαρχίες. Στη συνέχεια, ήρθε σε επαφή με το έργο του John Cage, όταν ηχογράφησε το έργο του "Sixty-Two Mesostics Re Merce Cunningham", σε διασκευή για σόλο φωνή και μικρόφωνο, το οποίο παρουσίασε σε πολλά φεστιβάλ ενώπιον κυρίως νεανικού κοινού. Στο φεστιβάλ της προλεταριακής νεολαίας στο Πάρκο Λάμπρο στο Μιλάνο, παρουσίασε το έργο μπροστά σε 15.000 θεατές. Τμήματα αυτής της ηχογράφησης συμπεριλήφθηκαν στον δίσκο Nova Musicha N.1: John Cage, που κυκλοφόρησε από τη Cramps Records και εγκαινίασε τη σειρά Nova Musicha. Παράλληλα, οι Area κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους, Caution Radiation Area.

Το 1975, ο Στράτος ασχολήθηκε με τη συγκριτική μουσικολογία και μελέτησε θέματα σχετικά με την εθνολογική φωνητικότητα, τις φωνητικές τεχνικές της μουσικής της Ανατολικής Ασίας, και ιδιαίτερα τις τεχνικές υπερτονικού τραγουδιού (overtone singing). Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε και ο τρίτος δίσκος των Area, με τίτλο Crac!.

Το 1976, ο Στράτος κυκλοφόρησε τον πρώτο του σόλο δίσκο, Metrodora, προϊόν των φωνητικών του μελετών. Ο τίτλος και ο μοναδικός στίχος του έργου ήταν εμπνευσμένα από τη Μετροδώρα, γιατρό της Βυζαντινής εποχής του 6ου αιώνα. Στο Παρίσι ήρθε σε επαφή με τον Εμίλ Λεΐπ, διευθυντή του Εργαστηρίου Ακουστικής του Πανεπιστημίου Παρισιού VI. Την ίδια χρονιά, οι Area κυκλοφόρησαν και τον πέμπτο δίσκο τους, Maledetti (Maudits), ενώ περιόδευσαν σε φεστιβάλ στη Γαλλία και την Πορτογαλία. Στην Aula Magna του Πανεπιστημίου του Μιλάνου, έδωσαν συναυλία μαζί με τους Πατρίτσιο Φαρισέλλι (προετοιμασμένο πιάνο), Πάολο Τοφάνι (κιθάρα, συνθεσάιζερ), Πολ Λύτον (κρουστά) και Στιβ Λέισι (σοπράνο σαξόφωνο). Η ζωντανή ηχογράφηση κυκλοφόρησε το 1979 από τη Cramps με τίτλο Event ’76.

Την ίδια περίοδο, ο Στράτος ασχολήθηκε με την ψυχανάλυση και ερεύνησε τη σχέση της γλώσσας με την ψυχή. Μίλησε σε αρκετά σεμινάρια στο Ινστιτούτο Γλωσσολογίας και Φωνητικής του Πανεπιστημίου της Πάδοβας, όπου διατύπωσε μια δική του «παιδαγωγική της φωνής». Στην Πάδοβα, συνεργάστηκε με τους Φερέρο και Λούτσιο Κροάτο του Ιατρικού Κέντρου Φωνιατρικής, διεξάγοντας έρευνες για τη φωνή και τις γλωσσικές τεχνικές. Ο Στράτος τόνιζε τη σύνδεση της φωνής με την ψυχή και παρουσίαζε την ηχητική δυνατότητα των ίδιων του των φωνητικών χορδών ως ένα αυτόνομο μουσικό όργανο.

Το 1977, οι φωνητικές ικανότητες του Στράτου μελετήθηκαν και καταγράφηκαν από τον καθηγητή Φράνκο Φερέρο στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, μια έρευνα που οδήγησε σε δύο επιστημονικές δημοσιεύσεις. Παρ’ όλα αυτά, βρήκε χρόνο να δώσει ζωντανές παραστάσεις στο Θέατρο "Arsenale" και στην Γκαλερί Marconi στο Μιλάνο.

Ο Άλμπερτ Χέρα ρώτησε τον Τραν Κουάνγκ Χάι σε μία συνέντευξη: «Τι γνώμη έχετε για τον Ντεμέτριο Στράτο;» Ο Τραν Κουάνγκ Χάι απάντησε:

«Έμαθε από εμένα το 1977, στη Γαλλία. Ήρθε σε μένα με έναν μάνατζερ που μου είπε ότι ο Δάσκαλος Ντεμέτριο Στράτος ήθελε να μάθει τις τεχνικές τραγουδιού μου. Έμεινε μαζί μου για δύο ώρες και έμαθε τα πάντα. Έπειτα, επέστρεψε στην Ιταλία και χρησιμοποίησε τις ασκήσεις που έμαθε για τις προσωπικές του αναζητήσεις».

— Τραν Κουάνγκ Χάι προς τον Άλμπερτ Χέρα (στα ιταλικά)

Το 1978, οι Area αποχώρησαν από τη δισκογραφική Cramps Records και μετακινήθηκαν στη δισκογραφική Ascolto, που ανήκε στην CGD. Στην Ascolto κυκλοφόρησαν το έκτο τους στούντιο άλμπουμ, 1978 Gli dei se ne vanno, gli arrabbiati restano! («Το 1978 οι θεοί φεύγουν, οι οργισμένοι μένουν!»), το τελευταίο στο οποίο συμμετείχε ο Στράτος. Παράλληλα, ο Στράτος συνέχισε τις σόλο δραστηριότητές του με την Cramps και τον Τζάνι Σάσσι, κυκλοφορώντας το Cantare la Voce.

Τον Φεβρουάριο, εκπροσωπώντας την Ελλάδα, πραγματοποίησε συναυλία στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Πόλης του Παρισιού, σε εκδήλωση που οργανώθηκε από το Atelier de Création Radiophonique για τη Χ Διεθνή Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών, με τίτλο "Musics at an Exhibition", επιμέλειας του Ντανιέλ Κω. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε ζωντανά ως σόλο καλλιτέχνης στην Pre-Art Gallery του Μιλάνου και περιόδευσε με τους Area στην Πορτογαλία.

Η διεθνής του φήμη ενισχύθηκε όταν, κατόπιν πρόσκλησης του Τζον Κέιτζ, συμμετείχε στις συναυλίες στο Θέατρο Roundabout της Νέας Υόρκης, στις 18 και 19 Μαρτίου. Οι εκδηλώσεις αυτές εντάσσονταν στο πλαίσιο του "Event", μιας παράστασης του Μερς Κάνινγκχαμ και της ομάδας χορού του, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Τζάσπερ Τζονς και με μουσική επιμέλεια του Κέιτζ. Η παράσταση περιλάμβανε επίσης σκηνικά και κοστούμια των Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ, Μαρκ Λάνκαστερ και Άντι Γουόρχολ. Σε αυτήν, ο Στράτος παρήγαγε μια εντυπωσιακή ποικιλία ήχων και ηχητικών εφέ χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τη φωνή του.

Στις 2 Ιουνίου, ο Στράτος συμμετείχε στη Δεύτερη Διεθνή Εβδομάδα Παράστασης στην Μπολόνια. Στις 15 Ιουνίου στο Άμστερνταμ, έλαβε μέρος στο "Sounday" του Τζον Κέιτζ – μία αδιάλειπτη παράσταση διάρκειας περίπου δέκα ωρών (7:00 π.μ. - 5:00 μ.μ.), η οποία οργανώθηκε στο Centrum Bellevue από τον ολλανδικό ραδιοσταθμό KRO Radio Hilversum IV. Εκεί, ο Στράτος πραγματοποίησε επίσης ένα σεμινάριο με ζωντανή παρουσίαση στο Stedelijk Museum.

Στις 26, 27 και 28 Ιουνίου, συμμετείχε στην παράσταση του Κέιτζ "Το Τρένο του Τζον Κέιτζ – Αναζητώντας τη Χαμένη Σιωπή", που περιλάμβανε τρεις μουσικές διαδρομές σε ένα προετοιμασμένο τρένο γεμάτο μικρόφωνα, ηχεία, 210 κασετόφωνα, ενισχυτές και τυχαίους ήχους, όλα υπό τη διεύθυνση του Κέιτζ με τη βοήθεια των Βάλτερ Μαρκέτι και Χουάν Ιντάλγο.

Στις 4 Ιουλίου, ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου Μαργαρίτα στη Γένοβα με τη Γκρέτε Σουλτάν και τον Πολ Ζούκοφσκι για μια συναυλία αφιερωμένη στον Κέιτζ.

Από 28 Ιουλίου έως 5 Αυγούστου, οι Area συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών (για την Αντιιμπεριαλιστική Αλληλεγγύη, Ειρήνη και Φιλία) στην Αβάνα της Κούβας. Ο Στράτος προσκλήθηκε από το τοπικό Υπουργείο Πολιτισμού να συναντήσει την αντιπροσωπεία Μογγόλων μουσικών και να συμμετάσχει σε συζήτηση για τις φωνητικές τεχνικές της Ανατολικής Ασίας.

Επιστρέφοντας από την Κούβα, ηχογράφησε ένα φωνητικό ποίημα με τίτλο Ο Τζίτζιρας ο Μίτζιρας για την ιστορικοκριτική ανθολογία Futura, που κυκλοφόρησε από την Cramps Records, όπου διερευνούσε τη ρυθμοηχητική δύναμη του τραγουδιού των τζιτζικιών, εμπνευσμένος από μια ελληνική γλωσσοδέτη.

Τον Σεπτέμβριο, έδωσε ζωντανή παράσταση στο θέατρο Elfo του Μιλάνου, η οποία παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της "Εβδομάδας Τζον Κέιτζ" στο Opéra Louis Jouvet στο Παρίσι. Ο Κέιτζ τον προσκάλεσε επίσης να διδάξει ένα μάθημα για τις δυνατότητες της ανθρώπινης φωνής στο Center for Experimental Music του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια.

Θάνατος

Τον Ιανουάριο του 1979, ο Στράτος ηχογράφησε το έργο Le Milleuna, μια ερμηνεία διάρκειας μιας ώρας με στίχους του Νάνι Μπαλεστρίνι (Nanni Balestrini) και μιμική ερμηνεία και δράση από τη Βαλέρια Μάλι (Valeria Magli). Τον Φεβρουάριο, βρέθηκε στο Παρίσι για να ερμηνεύσει τον χαρακτήρα του Αντονέν Αρτώ (Antonin Artaud) σε μια θεατρική επιθεώρηση που διοργάνωσε η France Culture. Την ίδια περίοδο, από τις 8 έως τις 11 Φεβρουαρίου, συμμετείχε σε σειρά ρεσιτάλ στο θέατρο Alberico στη Ρώμη. Ο Στράτος είχε προγραμματίσει τη μουσική παράσταση Rock 'n' roll Exhibition μαζί με τον Πάολο Τοφάνι (Paolo Tofani) και τον Μάουρο Παγκάνι (Mauro Pagani), με σκοπό να φέρει ξανά στο φως τους μεγάλους μουσικούς της δεκαετίας του ’50. Μια δοκιμαστική ζωντανή παρουσίαση με κοινό πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Porta Romana του Μιλάνου και η ηχογράφηση κυκλοφόρησε τον Ιούνιο σε δίσκο βινυλίου.

Παράλληλα, σε συνεργασία με τη σειρά Poésie Ininterrompue («Αδιάλειπτη Ποίηση») της France Culture, υπό τη διεύθυνση του Κλοντ Ρουαγέ-Ζουρνού (Claude Royet-Journoud), ο Στράτος έδωσε μια εκτενή συνέντευξη στον Ντανιέλ Σαρλ (Daniel Charles), στην οποία εκτέλεσε πολλές φωνητικές ακολουθίες και παρείχε αναλυτικές εξηγήσεις. Ο Στράτος αποχώρησε από τους Area για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην έρευνα και τον πειραματισμό με τη φωνή και να προωθήσει τη σόλο καριέρα του. Στο Ωδείο Μουσικής "G. Verdi" του Μιλάνου δίδαξε μάθημα με τίτλο Σημειολογία της Σύγχρονης Μουσικής για τη Φωνή. Οι διαλέξεις του συνεχίστηκαν μέχρι τον Μάρτιο. Την Παρασκευή 30 Μαρτίου έδωσε την τελευταία του σόλο συναυλία στο μικρό Θέατρο της Villa Reale στη Μόντσα.

Τον Απρίλιο, διαγνώστηκε με σοβαρή περίπτωση απλαστικής αναιμίας. Στις 2 Απριλίου νοσηλεύτηκε στο Πολυκλινικό Νοσοκομείο του Μιλάνου, αλλά η κατάστασή του επιδεινώθηκε ραγδαία και μεταφέρθηκε στο Memorial Hospital της Νέας Υόρκης για θεραπεία. Την ίδια ώρα, οι φίλοι του στην Ιταλία οργάνωσαν συναυλία για να συγκεντρωθούν χρήματα για την ιατρική του περίθαλψη. Πολλοί μουσικοί αποδέχθηκαν την πρόσκληση να συμμετάσχουν, και η συναυλία προγραμματίστηκε για τις 14 Ιουνίου 1979. Η εκδήλωση αυτή κατέληξε να αποτελέσει μνημόσυνο για τον Στράτο, καθώς πέθανε μια μέρα πριν, στις 13 Ιουνίου 1979, στο νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, σε ηλικία μόλις 34 ετών, περιμένοντας μεταμόσχευση μυελού των οστών. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν έμφραγμα του μυοκαρδίου (καρδιακή προσβολή).

Ο θάνατός του διέκοψε την προγραμματισμένη συνεργασία του με τον ποιητή Αντόνιο Πόρτα (Antonio Porta), μέλος της ομάδας των Novissimi, πάνω σε ένα πρότζεκτ που στηριζόταν στη μουσική της φωνής του Στράτου. Η απώλειά του σόκαρε όχι μόνο τους πρωτοποριακούς και πειραματικούς μουσικούς που τον θεωρούσαν έναν από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του χώρου, αλλά και ολόκληρη την καλλιτεχνική κοινότητα. Η είδηση διαδόθηκε ευρέως, ακόμα και από μέσα ενημέρωσης που δεν είχαν σχέση με την εναλλακτική μουσική. Εκείνη την εποχή κυκλοφόρησαν φήμες ότι η ασθένειά του προκλήθηκε από τις μυστικές και επικίνδυνες φωνητικές του πρακτικές. Πολλοί πίστεψαν ότι πέθανε επειδή "τόλμησε πολύ", ξεπερνώντας τα όρια των ανθρώπινων δυνατοτήτων, σαν ένας σύγχρονος Ίκαρος που τιμωρήθηκε επειδή πλησίασε πολύ κοντά στον Ήλιο.

Το μνημείο του Στράτου φέρει την επιγραφή από την αρχή της Οδύσσειας: «Μούσα, μίλησέ μου για τον άνθρωπο με τον πολύτροπο νου». Βρίσκεται στο κοιμητήριο του Scipione Castello (44.82872785°N 9.961494°E), ένα μικρό χωριό που αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Salsomaggiore Terme, πόλης στην επαρχία της Πάρμα στην περιοχή Εμίλια-Ρομάνια της βόρειας Ιταλίας. Από το 2000, στο Scipione Castello οργανώνεται κάθε χρόνο μουσικό φεστιβάλ στη μνήμη του Ευστράτιου Δημητρίου (Demetrio Stratos)

Παρακαταθήκη

Οι Area, Ευστράτιος Δημητρίου , Πατρίτσιο Φαρισέλλι και Πάολο Τοφάνι συμπεριλήφθηκαν στη λίστα Nurse with Wound, μια λίστα μουσικών και συγκροτημάτων που συνόδευε το πρώτο άλμπουμ των Nurse with Wound, με τίτλο Chance Meeting on a Dissecting Table of a Sewing Machine and an Umbrella, που κυκλοφόρησε το 1979.

Λίγο μετά τον θάνατό του, το ιταλικό προοδευτικό ροκ συγκρότημα Premiata Forneria Marconi αφιέρωσε στον τράτο το τραγούδι «Maestro della voce» («Δάσκαλος της φωνής»), το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ τους Suonare suonare του 1980.

Το στούντιο συναυλιών του ραδιοφωνικού σταθμού Radio Popolare του Μιλάνου ονομάστηκε προς τιμήν του.

Από το 1996 διοργανώνεται ετήσια μουσική εκδήλωση με τίτλο «Rassegna di Musica Diversa – Omaggio a Demetrio Stratos» («Ανασκόπηση Εναλλακτικής Μουσικής – Φόρος Τιμής στον Demetrio Stratos»), στην πόλη Alberone di Cento, στην επαρχία της Φεράρα, στη βόρεια Ιταλία. Η εκδήλωση αυτή προβάλλει ανερχόμενα ιταλικά μουσικά σχήματα και καινοτόμες ιδέες.

Το 2002, το συγκρότημα Picchio dal Pozzo ανακάλυψε ηχογραφήσεις από το 1979, με τον Στράτο να ερμηνεύει στο Θέατρο IPPAI (Ινστιτούτο Προστασίας και Βοήθειας Νεότητας) στη Γένοβα. Οι ερμηνείες αυτές ενσωματώθηκαν στον δίσκο Pic_nic @ Valdapozzo (2004), στον οποίο τα τραγούδια βασίζονται εξ ολοκλήρου στη φωνή του. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το κομμάτι «Epitaffio», όπου ο Στράτος δημιουργεί μια γλυκιά μελωδία με την τεχνική «Φλαουτοφωνία», συνοδευόμενη από διακριτικό ρυθμό και ήχους της νύχτας που δεν επισκιάζουν τη φωνή.

Το Διεθνές Βραβείο «Demetrio Stratos» για πειραματική μουσική ιδρύθηκε το 2005, με πρωτοβουλία της συζύγου του, Ντανιέλα Ρονκόνι, του Πατρίτσιο Φαρισέλλι, του Κλαούντιο Κιανούρα, του Βάλτερ Πράτι και του Γκέρντ Ρίσκε. Απονέμεται σε ανερχόμενους μουσικούς, καινοτόμα πρότζεκτ και συνολική προσφορά στην πειραματική μουσική. Το πρώτο βραβείο ανερχόμενου καλλιτέχνη απονεμήθηκε στη Ρομίνα Ντανιέλε (2005). Το Βραβείο Καριέρας έχει απονεμηθεί σε:

Diamanda Galás (2005)

Meredith Monk (2007)

Fred Frith (2008)

Fátima Miranda (2009)

Joan La Barbara (2011)

Το «La voce Stratos» («Η φωνή Στράτος») είναι βιβλίο και ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του, που κυκλοφόρησε το 2009 από τους Λουτσιάνο Ντ’Ονόφριο και Μόνικα Αφατάτο, με συνεργασία της συζύγου του. Περιλαμβάνει πάνω από τριάντα συνεντεύξεις συνεργατών, μουσικών, καλλιτεχνών και φωνητικών ερευνητών, καθώς και ανέκδοτο φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό.

Την ίδια χρονιά διοργανώθηκε στη Γένοβα η δεύτερη έκδοση του «Suonare la voce: tributo a Demetrio Stratos» («Παίζοντας τη φωνή: φόρος τιμής στον Demetrio Stratos»), με διήμερα σεμινάρια και συναυλίες που κορυφώθηκαν με εμφάνιση της Ισπανίδας Fátima Miranda.

Στις 25 Αυγούστου 2009, στη Σιένα, τα εναπομείναντα μέλη των Area (Φαρισέλλι, Ταβολάτσι και Τοφάνι), μαζί με τον Κρίστιαν Καπιότσο (γιο του Τζούλιο Καπιότσο) στα τύμπανα και τον Μάουρο Παγκάνι στο βιολί και τη φωνή, επανενώθηκαν για πρώτη φορά μετά από δεκαετία στο φεστιβάλ La Città Aromatica, προς τιμήν του Στράτου. Στις 29 και 30 Ιανουαρίου 2010, ακολούθησε νέα επανένωση των Area στο Teatro San Lazzaro di Savena (Μπολόνια), στο πλαίσιο της εκδήλωσης StratosFerico: Omaggio a Demetrio Stratos.

Η ζωή του Στράτου αποτελεί πλήρη ενσάρκωση του πνεύματος της δεκαετίας του '70. Πρόσφατα, ο Ιταλός σκηνοθέτης Gabriele Salvatores ανακοίνωσε ότι θα γυρίσει ταινία για τη μουσική και την πολιτική της εποχής μέσα από τη ζωή του χαρισματικού καλλιτέχνη.

Έρευνες στη φωνητική

Πέρα από τις εντυπωσιακές τεχνικές, στόχος του Στράτου ήταν να απελευθερώσει τη φωνητική έκφραση από τα δεσμά της γλώσσας και της αισθητικής μελωδίας. Παρατηρώντας την κόρη του Αναστασία, κατέληξε πως οι άνθρωποι διαθέτουν τεράστιες εκφραστικές δυνατότητες που περιορίζονται προοδευτικά κατά την ανάπτυξη της γλώσσας. Θεωρούσε την εξερεύνηση των δυνατοτήτων της φωνής εργαλείο ψυχολογικής και πολιτικής απελευθέρωσης — ήθελε κοινωνικές ομάδες και άτομα να «βρουν τη δική τους φωνή».

«Αν πρόκειται να υπάρξει νέα φωνητικότητα, πρέπει να βιώνεται συλλογικά και όχι ατομικά: μια προσπάθεια απελευθέρωσης από τον ρόλο του παθητικού ακροατή και θεατή που μας έχει επιβάλει ο πολιτισμός και η πολιτική. Αυτό το έργο δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως ακρόαση, αλλά ως "ένα παιχνίδι όπου διακυβεύεται η ίδια η ζωή".»

— Ευστράτιος Δημητρίου, Metrodora

Πέρα από τη δισκογραφία του με τους Area, τα προσωπικά του έργα αποτελούν έναν τεράστιο κορμό πειραματικής έρευνας. Χρησιμοποιώντας τη φωνή ως μουσικό όργανο, έφτασε τα όρια των ανθρώπινων δυνατοτήτων:

έφτασε συχνότητες έως 7.000 Hz (ένας τενόρος φτάνει έως 523 Hz, μια σοπράνο έως 1.046 Hz)

κρατούσε νότες για μεγάλο διάστημα

εφάρμοζε τεχνικές διφωνίας, τριφωνίας και τετραφωνίας (πολυφωνία μόνο με την ανθρώπινη φωνή)

Σε συνεργασία με το CNR της Πάδοβας, δημοσίευσε μελέτες στην εθνομουσικολογία, τις φωνητικές επεκτάσεις και το ασιατικό τραγούδι.

«Κατά την εκπομπή, οι φωνητικές χορδές δεν δονήθηκαν. Η συχνότητα ήταν εξαιρετικά υψηλή — τα φωνητικά όργανα δεν φτάνουν φυσιολογικά πάνω από 1.200 Hz. Κι όμως, ο Στράτος παρήγαγε δύο ασύμβατα "σφυρίγματα", το ένα να κατεβαίνει από 6.000 Hz, το άλλο να ανεβαίνει από 3.000 Hz. Δεν υπήρχε μεταξύ τους αρμονική σχέση. Παρατήρησα και ταυτόχρονη εκπομπή τριών "σφυριγμάτων".»

— Καθ. Φράνκο Φερρέρο

Η έρευνά του ανοίγει δρόμους για ακόμη ανεξερεύνητα πεδία, όπως η υπεροχή του νοήματος έναντι του σημαινόμενου, ή η τελετουργική αξία της φωνής. Μελέτες του στην αρθρωτική, ακουστική και αντιληπτική φωνητική και την πειραματική ποίηση τον οδήγησαν στην πλήρη απελευθέρωση της φωνής από φυσιοκρατικά όρια. Αυτό αποτυπώνεται ηχητικά στα έργα του Metrodora και Cantare la voce, όπου ό,τι ακούγεται σαν μουσικό όργανο είναι απλώς η ανθρώπινη φωνή.

«Η ανθρώπινη φωνή στη σύγχρονη μουσική είναι ένα κανάλι που δεν μεταδίδει τίποτα. Η δυτική υπερτροφία της φωνής έχει καταστήσει τον τραγουδιστή σχεδόν αναίσθητο στις ποικιλίες της φωνητικότητας, παγιδευμένο στα όρια συγκεκριμένων γλωσσικών δομών.»

— Ευστράτιος Δημητρίου , Metrodora

Η υπεροχή του σημαίνοντος έναντι του σημαινόμενου

Η υπεροχή του σημαίνοντος έναντι του σημαινόμενου είναι ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα τη γλωσσολογία και την πραγματολογία και έχει οδηγήσει σε καίριες καμπές τόσο στη σημασιολογία όσο και στη σημειωτική. Η αξία της γλώσσας δεν πρέπει να αναζητείται στις σχέσεις μεταξύ των σημείων ή στη σχέση μεταξύ σημαίνοντος (signifiant) και σημαινόμενου (signifié), αλλά στη χρήση της γλώσσας μέσα στο εκάστοτε συγκείμενο. Για παράδειγμα, μία μεταβολή στον τονισμό, στην ένταση, στο ηχόχρωμα ή στον τόνο της φωνής μπορεί να ακυρώσει πλήρως τη σημασιολογική αξία μιας πρότασης (των λέξεων).

Ο Στράτος κατανόησε την σημασιολογική ενίσχυση που παράγεται από τη φωνή. Δεν λειτουργεί μόνο ως προς τα νοήματα, αλλά αποτελεί το πρωτογενές μέσο σωματικής έκφρασης. Η φωνή φέρει από μόνη της επικοινωνιακή σημασία που αξίζει να ακουστεί ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των νοημάτων που μεταδίδει. Το σημαίνον "φωνή" γίνεται σημειογενετικό, δηλαδή γεννά νέες σημασίες, όταν το εξετάσουμε στην καθαρή του ουσία, στη "φωνή" (phoné). Ο «μαγικός» ήχος της φωνής είναι ανεξάρτητος από νοήματα· έτσι ο Στράτος παράγει ήχους χωρίς κωδικοποιημένα νοήματα, οι οποίοι όμως δημιουργούν νέους πιθανούς κόσμους.

Όπως η απολιθωμένη Ωρειάδα Ηχώ, η αναζήτησή του για αυτήν την χαμένη φωνή εξερευνά την ανθρώπινη κραυγή, την ανάσα, τον θόρυβο. Στοχεύει στην επιστροφή στην σωματική πραγματικότητα, στην ενστικτώδη υλικότητα, στη ζωώδη διονυσιακή βάση, η οποία καταπνίγηκε από την κωδικοποιημένη αντικειμενικότητα. Η επιμονή στη "σημαίνουσα φωνή" αφαιρεί αξία από την υποκειμενική παραγωγή του σημαινόμενου. Ο Στράτος οδηγείται στη διάλυση του "εγώ" μέσω μιας δημιουργικής επαναληπτικής διαμόρφωσης, υπέρ μιας διαυποκειμενικής ένωσης των πηγών της ζωής.

Η νομαδική φωνή αντιπροσωπεύει την απελευθέρωση· επιδιώκει τη σωματική φωνητικοποίηση αποσπασμένη από τις σταθερές καμπύλες του bel canto. Στα "Μοιρολόγια Ι", "Μοιρολόγια ΙΙ" και "Κρυπτομελωδίες Παιδικές" η φωνή παρουσιάζεται σε πληθυντικό τρόπο: ψιθυρίζει, θρηνεί, μιμείται, γίνεται διπλοφωνία και τριπλοφωνία. Πρόκειται για έναν πολυφωνικό φωνητισμό χωρίς υποκείμενο, ανδρογύναιο, όπου συνυπάρχουν και τα δύο φύλα, το αρσενικό και το θηλυκό.

Ο Στράτος τραγουδά τη φωνή, ως καθαρή εμφάνιση, φάρμακο (pharmakon), δηλητηριώδες και θεραπευτικό ταυτόχρονα, χωρίς τίποτε άλλο παρά μόνο τη φωνή – μια καθαρά παιγνιώδη πράξη, μόνο η φωνή ως φωνή. «Με αυτόν τον τρόπο η ανατρεπτική κυριαρχία της φωνής ως γεγονός, η επικοινωνία ως pharmakon, θέτει το υποκείμενο κάπου ανάμεσα στην ανεπιφύλακτη απόλαυση και την κατανάλωση.»

Η ύμνηση του σημαίνοντος της φωνής στηρίζει μια επιστημολογία της αντίληψης, αμφισβητεί το «σφάλμα του Ντεκάρτ» που περιόρισε τη λογική στη λεκτική σύλληψη της έννοιας. Συνομιλεί με την «Πρακτογνωσία» (Praktognosia) του Maurice Merleau-Ponty, που τοποθετεί την αφετηρία στη βιωματική αίσθηση των σωμάτων μας.

Η τελετουργική αξία της φωνής

Ο Στράτος αναφέρεται στον αυλό, το διπλό καλάμι που χρησιμοποιούνταν σε αρχαίες ελληνικές τελετές· παράγει δύο ήχους και μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους σε κατάσταση έκστασης. Στο κομμάτι του «Φλαουτοφωνίες κι Άλλα» που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ Cantare la Voce (1978), υπάρχουν δύο μη αρμονικές φωνές που προκαλούν στον ακροατή μία κατάσταση έκστασης, παρόμοια με αυτή των θρησκευτικών τελετών, και ένα αίσθημα αποξένωσης. Έτσι, η φωνητική μουσική του Στράτου είναι ένα είδος λαϊκής τελετής που επιτρέπει στους ακροατές να αγγίξουν την πρωταρχική τους προέλευση.

«Η φλογερή φωνή του Στράτου παίζει ένα κυκλικό θέμα, μία τροπική έμπνευση που μας φέρνει πιο κοντά σε μια εμπειρία κοινωνίας, τελετουργικής αλληλεπίδρασης και θυσίας. Αυτή η επανάληψη προκαλεί κάτι υπνωτικό που διευκολύνει την κατάσταση έκστασης. Ο Στράτος φαίνεται να επιθυμεί μια συμμετοχική, αυθόρμητη και γενναιόδωρη ακρόαση. Μέσω αυτών των πάντα διαφορετικών επαναλήψεων, στοχεύει να καταργήσει, να διαλύσει το "εγώ", ως το βασικό στοιχείο της θυσίας. Μέσα σε αυτήν τη διάλυση της ταυτότητας, εμείς (η ομάδα των ακροατών) βρισκόμαστε σε κοινωνία με θεούς, τη Γη και τη Ζωή.» – Janete El Haouli

Στα χρόνια της αποϊεροποίησης και εκκοσμίκευσης του χριστιανισμού, ο Στράτος πρότεινε μια νέα κοσμική ιερότητα, στο όνομα των αρχαίων Ελλήνων, μια επιστροφή στην αυθεντική τελετουργικότητα. Το δίπολο φωνής-μουσικής είχε ξεχάσει εκείνη την τελετουργικότητα, διότι στον σημερινό κόσμο χρησιμοποιείται κυρίως για την έκφραση ανθρώπινων σκέψεων, ιδεών και ιδεολογιών, κι όχι για την ιερή εμπειρία της εσωτερικής κοινωνίας του ανθρώπου με τη φύση που τον περιβάλλει.

Η αναζήτηση της τριπλοφωνίας και της τετραπλοφωνίας συναντάται στους θιβετιανούς μοναχούς και κάποιους ιππείς της Μογγολίας. «Είναι μια τελετουργική χρήση της φωνής», έγραφε ο Στράτος, και αυτός ο σκοπός διατηρείται στα έργα του. Υπάρχουν τέσσερα τελετουργικά στοιχεία: η επανάληψη, η απόδραση από το καθημερινό, η απώλεια του εγώ και η κοινοτική διάσταση. Ίσως, διαβάζοντας Gilles Deleuze, ο Στράτος πείστηκε ότι η επανάληψη δεν είναι η καταδικαστέα νευρωτική εμμονή, αλλά μια τεχνική απόδρασης από το καθημερινό, από τη ροή του χρόνου, με σκοπό την πρόσβαση σε μια άλλη τάξη αλήθειας. Έτσι, η έκσταση με την κατάργηση του εγώ και του γνώριμου κόσμου διεύρυνε τον ορίζοντα προς άλλους κόσμους. Το αποτέλεσμα ήταν μια συλλογική σκηνή, ταυτόχρονα αποξενωτική και μυστικιστική.

Στα έργα του Στράτου, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον σημαιοφόρο των λαϊκών τελετουργιών μέσα στα μεγάλα ροκ συναυλιακά γεγονότα, όπου το κοινό δεν εξαντλείται από το θεαματικό μιμητικό πρότυπο του σούπερ σταρ, αλλά βιώνει σχεδόν θρησκευτικά τη μουσική-φωνή, που του επιτρέπει να αισθανθεί στη σκηνή το ανατριχιαστικό ρίγος της συμμετοχής του στη ζωή.

Λόγω της εξαιρετικής του ικανότητας, των αποκτημένων τεχνικών του και των μελετών του με το CNR, κατόρθωσε να παράγει αποτελέσματα που παραμένουν μέχρι σήμερα αξεπέραστα. Ο Daniel Charles τον περιέγραψε ως τον άνθρωπο που διέλυσε τη μονοφωνία μέσω της πολυδιάσπασης του ακουστικού φάσματος. Πέτυχε μια διπλοφωνία η οποία γίνεται τριπλοφωνική, ακόμη και τετραπλοφωνική. Η φωνητική του έγινε μικροορχηστρώσεις (φωνή ως όργανο) χωρίς καμία τεχνολογική ενίσχυση ή επεξεργασία. Ανύψωσε το ροκ τραγούδι σε νέα ύψη με τη φωνητική του ακροβασία.

Δισκογραφία

LP

Metrodora Cramps (CRSLP 6205) 1976 single cover with inner- issued in Cramps' DIVerso series (no.5)

  Cramps (5206 205) 1977 as above - reissue with new catalogue number

  Get back (GET 5206) 2001 single cover

  Sony/BMG (88843 02325 1) 2014 numbered box set with LP, CD and 5 postcards

  Sony/BMG (88985 36554 1) 2017 new remastered reissue

  Cramps/De Agostini (CRSLP 6205) 2018 single cover with inner and 8-page insert - no.27 in the De Agostini "Prog Rock Italiano" series

  Cramps/Sony Music (19658 70313 1) 2022 red vinyl

Cantare la voce Cramps (5206 119) 1978 issued in Cramps' Nova Musicha series (no.19) - gatefold cover with inner and booklet

  Sony/BMG (88883 77558 1) 2013 numbered box set with LP, CD, insert and 32 page booklet

  Cramps/De Agostini (5206 119) 2019 gatefold cover with booklet and 8-page insert - no.47 in the De Agostini "Prog Rock Italiano" series

  Cramps/Sony Music (19658 70435 1) 2022 single cover with inner - white vinyl

Rock and roll exhibition Cramps (5205 901) 1979 with Mauro Pagani and Paolo Tofani - single cover with inner

  Akarma (AK 1016) 2001 as above

  Cramps/Sony Music (19658 70637 1) 2022 single cover with inner - orange vinyl

Recitarcantando Cramps (5206 501) 1980 gatefold cover with inner

  Cramps/Sony Music (19439 84841 1) 2021 gatefold cover, yellow inner - issued for Record Store Day 2021

Concerto al teatro S. Leonardo Progressivamente/De Agostini (GMP 008) 2021 unreleased 1979 live recording - gatefold cover with inner and 8-page insert - no.98 in the De Agostini "Prog Rock Italiano" series

Concerto all'Elfo Cramps/Sony Music (19658 70637 1) 2022 1978 live recording, issued on CD in 1995 - blue vinyl

Le milleuna Cramps/Sony Music (19658 70476 1) 2022 2 LP - gatefold cover with yellow vinyls - issued on CD in 1990

CD

Metrodora Cramps (CRSCD 065) 1989 reissue of 1976 album - now deleted

  Cramps/EMI (72438 57441 2) 1998 as above

  Edel (CRA 0136612) 2001 as above with digipack cover

  Cramps (CRSCD 065) 2009 new reissue with mini-LP gatefold cover

Cantare la voce Cramps (CRSCD 119) 1989 reissue of 1978 album - now deleted

  Edel (CRA 0136592) 2001 as above with digipack cover

  Cramps (CRSCD 013) 2009 new reissue with mini-LP gatefold cover

Le milleuna Cramps (CRSCD 034) 1990 1979 recordings

  Edel (CRA 0136572) 2001 new reissue of the above

Rock and roll exhibition Cramps (CRSCD 010) 1994 reissue of 1979 album - now deleted

  Akarma (AK 1016) 1999 as above with mini gatefold cover

Recitarcantando Cramps (CRSCD 035) 1994 reissue of 1980 album with slightly different mix and longer tracks - now deleted

  Edel (CRA 0138642) 2001 reissue of 1980 album with digipack cover

Concerto all'Elfo Cramps (300 037-2) 1995 1978 live recording

  Cramps/EMI (72438 57443 2) 1997 as above

  Sony Music (88883 79417 2) 2014 new remastered reissue

Stratosfera box set Akarma (AK 1037/5 CD) 2002 5CD box set including his solo albums Metrodora, Cantare la voce, Recitarcantando, Le milleuna, Concerto all'Elfo

VARIOUS ARTISTS COMPILATIONS

Qui giovani

(with Daddy's dream) Numero Uno (2G2KY 19279) 1972 compilation, also featuring Demetrio Stratos, Premiata Forneria Marconi, Formula 3, Adriano Pappalardo

Futura - Poesia sonora

(with O tzitziras, o mitziras)  Cramps (5206 307) 1978 7 LP box

  Cramps (CRSCD 091-095) 1989 5-CD set - reissue of the above 1978 box set

Quelli della Numero Uno

(with Daddy's dream) Numero Uno (CFD 01080-10) 1999 10 CD - box set with tracks from singles

SINGLES (with picture cover)

Daddy's dream

Since you've been gone Numero Uno (ZN 50142) 1972  

  Numero Uno/Sony Music (19439 86116 7) 2021 reissue of 1972 single on purple vinyl - numbered edition issued for Record Store Day 2021

Κώστας Τουρνάς - Απέραντα Χωράφια

 Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1949 και έζησε εκεί μέχρι 10 χρονών.^[2][3] Το 1959 ήρθε στην Αθήνα και άρχισε μαθήματα κιθάρας από το 1961 μέχρι το 1965. Στα 13 του δημιούργησε το πρώτο του γκρουπ που έπαιζε λατινοαμερικάνικα τραγούδια. Από το καλοκαίρι το 1967 ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη μουσική. Λίγο αργότερα, σαν επαγγελματίας πια, έπαιζε και τραγουδούσε σε διάφορα κλαμπ της Αθήνας.

Το «Άνθρωπε αγάπα» γράφτηκε το '70 με αφορμή/ερέθισμα την αντιπολεμική ταινία του Στιούαρτ Χάγκμαν Φράουλες και αίμα (1970).^[4] Το «Ήλιε μου» γράφτηκε σε συνεργασία με τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς.

Την άνοιξη του 1971, πριν ακόμα ολοκληρώσει την στρατιωτική του θητεία, ξεκίνησε πρόβες με τους POLL, τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς, τον Σταύρο Λογαρίδη και τον Κώστα Παπαϊωάννου. Το συγκρότημα είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά διαλύθηκε έχοντας βγάλει δύο δίσκους και έκτοτε άρχισε η σόλο καριέρα του Τουρνά.

Πρώτος δίσκος μετά από τη διάλυση του συγκροτήματος ήταν τα «Απέραντα χωράφια» και ακολούθησαν τα άλμπουμ: «Αστρόνειρα», «Κυρίες & κύριοι», «Λευκά φτερά», «Επί Γης ειρήνη», «Στο σινεμά», «Τρωικός Πόλεμος», «Αγαπημένη», «Η πρόβα», «Τώρα», «Λίγη αμαρτία», «Υπερβολές», «Tora Tora Tora», «Κλισέ», «Παιχνίδι», «Αλητείες», «Κάτω απ' την Ακρόπολη», «Ντουέτα» με τη συμμετοχή 12 ακόμα τραγουδιστών, «Δεν λέει» και «Κλέβει ο καιρός».

Το '78 και για τέσσερα χρόνια πήρε ιδιαίτερα μαθήματα (αρμονία - σύνθεση) από τον Κώστα Κλάβα. Το 2012 εξέδωσε το "Κώστας Τουρνάς '11" με τέσσερα νέα τραγούδια. Στη συσκευασία αυτή περιλαμβανόταν και ένα cd με live εκτελέσεις τραγουδιών του και το ίδιο σε οπτικοακουστικό σε DVD, μαζί με ένα βιβλιαράκι με σκέψεις του. Επίσης την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το App "Tournas" από το iTunes. Τον Δεκέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Αθώος" με 11 νέα τραγούδια, εκ των οποίων ένα τραγούδι το "Αν ακόμα μπορείς" κυκλοφόρησε ως single. Άλλο ένα single κυκλοφορεί σε συνεργασία με την Πέγκυ Ζήνα με το τραγούδι που έδωσε ο Κώστας Τουρνάς στην Καίτη Γαρμπή το "Ό,τι ονειρευόμαστε γίνεται".

Κέρδισε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ με βραβεία και διακρίσεις, με «χρυσό» κατάλογο σε πωλήσεις δίσκων, τηλεοπτικές και παραγωγικές δραστηριότητες.

Δεκάδες τραγουδιστές έχουν πει τραγούδια του, ενώ έχει συνθέσει πάνω από 500 τραγούδια.

Τον Δεκέμβριο του 2021 κυκλοφορεί το βιβλιο “ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ” - 50 ΧΡΟΝΙΑ (ΣΤΙΧΟΙ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΧΕΙΟ) Το βιβλίο τόμος, συγκεντρώνει όλους τους στίχους που έχει γράψει, ιστορίες και αφηγήσεις για τα τραγούδια του, στιγμιότυπα και βιώματα που δεν είχε μοιραστεί ως σήμερα, φωτογραφικό υλικό και κείμενα του (Δοκίμια & Ποιήματα) με σκέψεις και απόψεις του για την ζωή, και τον ψυχικό/πνευματικό μας κόσμο, που πρώτη φορά δημοσιοποιούνται.

Το 2023, ο Αλέξανδρος Μολφέσης κυκλοφόρησε σε διπλή κασετίνα το Στην Σοφίτα του Κώστα Τουρνά που αποτελεί αφιέρωμα στα τραγούδια του Τουρνά.^[4]

Στις ευρωεκλογές του 2004 ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία,^[5] χωρίς να εκλεγεί. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος στη Β' Αθηνών.^[6]

 ^{https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BD%CE%AC%CF%82}

ΤΙΤΛΟΣ: Απέραντα Χωράφια ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κώστας Τουρνάς ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Τουρνάς ΣΤΙΧΟΙ: Κώστας Τουρνάς ΕΤΟΣ: 1972 ALBUM: Απέραντα Χωράφια Τα δικαιώματα του έργου ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς και λοιπούς συντελεστές του. Η παρόν δημοσίευση έχει μόνο ενημερωτικό και ψυχαγωγικό σκοπό. Οι εικόνες προέρχονται από προσωπικά αρχεία και το διαδίκτυο. "Απέραντα Χωράφια" Τούτον τον κόσμο μικρός τον ενόμιζα αλλιώς, τούτον τον κόσμο μικρός τον φαντάστηκα αλλιώς. Και συ που στο στόμα φέρνεις το τσιγάρο μ’ ηδονή, κάπως έτσι έχεις ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή και νομίζεις πως θ’ αλλάξει αν μ’ αυτήν συμβιβαστείς, ψευδαισθήσεις όμως θά ‘χεις, ψευδαισθήσεις θα γευτείς, γιατί αν έβλεπες για λίγο τι συμβαίνει γύρω μου, θα πνιγόσουν απ’ το άγχος που γεννιέται μέσα μου. Γέρος είμαι από τώρα που ‘μαι 23 χρονών, και συ ανάβεις άλλο ένα εις υγείαν των κουτών. Κάτω ‘κει στ’ απέραντα, στ’ Απέραντα Χωράφια που με τ’ άλογα έτρεχα σαν ήμουνα μικρός, παραπίσω τράβαγα πακέτο τα όνειρά μου, κι από τότε ήθελα να γίνω γεωργός. Άσπρες Χαίτες ήταν στον αέρα τα μαλλιά μου, σαν άγρια εφύσαγε ο αέρας ο καυτός, κι είχα όλη εκείνη τη χαρά μου στην καρδιά μου, που τον κόσμο αλλιώς τον φανταζόμουνα μικρός....

Purple Overdose. Το πιο σημαντικό ψυχεδελικό συγκρότημα στην Ελλάδα. Αφιέρωμα (Podcast)

 

Purple Overdose were founded in Athens, Greece in 1987 by Costas Constantinou (vocals, guitar, and only constant member).

The band seeked to recreate the psychedelic atmosphere of the mid 1960's while blending hard rock, jazz, oriental and even some folklore into their music. The lyrics were written in English by Constantinou, and can be described as poetic and somewhat sentimental, while also drawing inspiration from the flower power movement of the 1960's. They embraced ideals of nature, and freedom of spirit. They are similar in style to Smell Of Incense.

The first album Exit 4 was released in 1988, to critical acclaim. Members of fellow Athenian Psych band No Man's Land (6) also played on the album. The arrangements on it are slightly simpler than on later albums, incorporating elements of hard rock. The second LP, Indigo (1990) marks a move towards more complex compositions. Their next eponumous album, introduced the flute (Vasilis Kapanikis) and elements of jazz, and a further move towards more progressive compositions. Their fourth album, Solemn Visions (1996) continued in the same vein, and experimented in places with a curious mixture of blues and oriental influences. The fifth studio album, Reborn, released in 1999, is arguably the pinnacle of their career. It features longer and spacier compositions, and again a variety of styles, showing the band at their most mature.

From live releases, of particular note is The Salmon's Trip whose title is taken from the track "Reborn", a track which describes the life cycle of the salmon fish. There is also a compilation album, Painting The Air which consists of tracks from the earlier years, as well as three previously unreleased compositions.

The band gave its farewell performance in Sept 9, 2005. Constantinou died in May 2020, at the age of 60.

Musicians:
Costas Constantinou (lead guitar, cymbal, effects, vocals), Christophoros Triantophilopoulos (drums, percussion), Andreas Andriopoulos (bass), Vasilis Kapanikis (keyboards, organ, mellotron, flute S.&T. recorders), Stavros Eleftheriou (Congas, jug, assorted percussion)

Other contributors: Stelios Drisis, Aris Christou, Aris Kontoangelos, Tolis Labouris, Mihalis Vasiliou, Giorgios Papageorgiadis, Giorgos Nikas, and Makis Mpellos

 https://www.discogs.com/artist/1188587-Purple-Overdose-2

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας - Πρόβα (1987)

 

Haris and Panos Katsimihas (Greek: Χάρης/Πάνος Κατσιμίχας), also known as the Katsimihas brothers (Αδελφοί Κατσιμίχα; Κατσιμίχα is the genitive case of Κατσιμίχας) or Katsimiheoi (Κατσιμιχαίοι) (born in Athens, October 1952), are two Greek singer songwriters, who for the greatest part of their music career, performed as a duet. The Katsimihas brothers are twins. Panos is 10 minutes older than Haris.

Early life

They were born in Athens^[1] and grew up in the Agios Dimitrios and Nea Smirni area, while they spent their youth working in West Germany.

Initially, they became known from their participation in a music competition in Corfu, organized by Manos Hadjidakis in 1982, where they won the competition with the song "Μια βραδιά στο λούκι" ("A night in Louki") ("Louki was a famous bar in Athens in 80's"). Their first record, "Ζεστά Ποτά" ("Hot Drinks"), was produced in 1985 by Manolis Rasoulis.

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας στην εκπομπή Πρόβα της ΕΡΤ με τη Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου (24/10/1987) Ντραμς: Χρύσανθος Κορμπάκης Μπάσο: Μπάμπης Μπουτσελάκης Πιάνο: Στάθης Θεοχαράκης Σαξόφωνο: Βαγγέλης Σβάρνας Κιθάρα: Άγγελος Σκορδίλης

Cosmic Inflation Live Stream from Studio 28/10/2020

 

Experimental footage from studio of the Greek Alternative Rock Band

A̤ph̤r̤o̤d̤i̤t̤e̤'s̤ C̤h̤i̤l̤d̤ - E̤n̤d̤ O̤f̤ T̤h̤e̤ Wo̤r̤l̤d̤ Full Album (1968)

 Aphrodite's Child was a Greek rock and pop band formed in 1967, by Vangelis Papathanassiou (keyboards, flutes), Demis Roussos (bass, acoustic and electric guitar, vocals), Loukas Sideras (drums and vocals), and Silver Koulouris (guitar).^[1] They initially found success in Europe with hit singles like "Rain and Tears", "End of the World", "I Want to Live", and "It's Five O'Clock", before pivoting to progressive rock with their third and final album, 666 (1972). An ambitious concept album inspired by the Book of Revelation, it later gained critical acclaim and has appeared on a number of lists of the top progressive and psychedelic albums of all time.

01. End of the World 00:00 02. Don't Try to Catch a River 03:15 03. Mister Thomas 06:55 04. Rain and Tears 09:46 05. The Grass is No Green 13:02 06. Valley of Sadness 19:06 07. You always Stand in My Way 22:19 08. The Shepherd and the Moon 26:16 09. Day of the Fool 29:22

ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ - Νοστράδαμος (Full Vinyl)

 

ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ - Νοστράδαμος (1972) A ΠΛΕΥΡΑ 00:00 Ατλαντίς (Μαγική Πολιτεία) 03:45 Τι Συμβαίνει 06:15 Του Χωριού Το Πανηγύρι 09:38 Παιδική Σκηνή 12:30 Η Ζωή Μου 15:46 Δώσ' Μου Το Χέρι Σου Β ΠΛΕΥΡΑ 18:37 Ήταν Δώδεκα Παιδιά 20:45 Μη Μιλάς Γι' Αυτούς 23:51 Η Αθάνατη Πηγή 27:17 Something Lost 30:40 Τα Παραμύθια Της Γιαγιάς 33:54 Θέλω Να Σας Τραγουδήσω 

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από τον Στέλιο Φωτιάδη ,τον Ιπποκράτη Εξαρχόπουλο και την Chris King. Η Δέσποινα Γλέζου προστέθηκε στο group τον Αύγουστο του 1972 με την συμφωνία να παραμείνει στο συγκρότημα μόνο δύο μήνες, ώστε να λάβουν μέρος στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Έχοντας μια προϊστορία η Δ.Γλέζου στο ελληνικό rock τραγούδι από το 1967, όπου συνεργάστηκε με τον Γιώργο Ρωμανό, τον Διονύση Σαββόπουλο, τα Μπουρμπούλια, και είχε εμφανιστεί στο ιστορικό rock club »Κύτταρο» μαζί με τους SOCRATES και τους ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΣ, ενώ κάποια στιγμή υπήρξε και μέλος των POLL . 

 Το 1972 με το τραγούδι »Δώσ’ μου το χέρι σου», παίρνουν μέρος στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ και κερδίζουν το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου συνθέτη και εκτελεστή . Το single που κυκλοφόρησε γνώρισε μια ευρεία εμπορική αποδοχή, πουλώντας μέσα σε ένα μήνα εννιά χιλιάδες αντίτυπα. Έπειτα από αυτήν την επιτυχία η Δ.Γλέζου παραμένει στο συγκρότημα μέχρι το 1975. Το 1974 αποχωρούν ο Ιπποκράτης Εξαρχόπουλος και η Chris King και αντικαταστάθηκαν από την Ρένα Παγκράτη και τον Μιχάλη Λαμπρόπουλο. 

Το συγκρότημα συνεχίζει και εμφανίζεται σε διάφορους χώρους όπως το club ΕΛΑΤΗΡΙΟ μαζί με τους SOCRATES και τα ΑΝΑΚΑΡΑ. Μετά από λίγους μήνες το συγκρότημα διαλύεται… Οι Νοστράδαμος ήταν: – Στέλιος Φωτιάδης (μπάσο- φωνή) – Δέσποινα Γλέζου (φωνή- κιθάρα) – Ιπποκράτης Εξαρχόπουλος »Τσάρλι» (κιθάρα- φωνή) – Chris King(φωνή) Μουσική σε αυτό το βίντεο Μάθετε περισσότερα Ακρόαση χωρίς διαφημίσεις με το YouTube Premium Τραγούδι 01 Atlantis (Magiki politeia) Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) Τραγούδι 02 Ti sumbainei Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) και 1 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων Τραγούδι 03 Tou xwriou to paniguri Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) και 1 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων Τραγούδι 04 Paidiki skini Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) και 1 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων Τραγούδι 05 I zwi mou Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) Τραγούδι Dos ' mou to heri sou Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tous Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας Warner Music Greece/EGE) και 2 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων Τραγούδι 07 Itan dwdeka paidia Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) και 1 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων Τραγούδι 08 Mi milas gi' autous Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) και 1 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων Τραγούδι 09 I athanati pigi Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC) και 1 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων Τραγούδι 10 Something lost Καλλιτέχνης Nostradamos Άλμπουμ Nostradamos - Olokliri i diskografia tou Με άδεια για το YouTube από Digital Minds Ltd-srav (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας GPC)

ΠΕΛΟΜΑ ΜΠΟΚΙΟΥ - Πελόμα Μποκιού [full album 1972]

Οι Πελόμα Μποκιού ήταν ελληνικό συγκρότημα ροκ μουσικής της δεκαετίας του '70. Το όνομα του αποτελείται απο συλλαβές από τα επώνυμα των ιδρυτικών μελών του: Νίκος ΔαΠΕρης, Νίκος ΛΟγοθέτης, Τάκης ΜΑρινάκης, Βλάσης ΜΠΟνάτσος, Γιάννης ΚΙΟΥρκτσόγλου. Στα τέλη του 1970 κυκλοφόρησαν την επιτυχία «Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε»[1]. Ακόμα έχουν κυκλοφορήσει το άλμπουμ "Πελόμα Μποκιού" με σύνθεση στην οποία μετείχαν οι Τάκης Ανδρούτσος (απεβίωσε στις 23 Νοεμβρίου 2017), Γιώργος Στεφανάκης και Ηλίας Μαρινάκης (απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 2021) που αντικατέστησαν τον Γιάννη Κιουρκτσόγλου και τον Νίκο Λογοθέτη.

  

01 Το Φυλαχτό Written-By – Βλάσης Μπονάτσος, Νίκος Δαπέρης 02 Μαρί Μαρία Lead Vocals, Written-By – Νίκος Δαπέρης 03 Πυρετός 42 Written-By – Νίκος Δαπέρης 04 Ανατριχίλα Written-By – Νίκος Δαπέρης 05 Ανανέωση (Πάνω Σ' Ένα Θέμα Του G. Baker) Vocals – Στέλλα Γαδέδη Written-By – Βλάσης Μπονάτσος 06 Αν Ήξερα Written-By – Βλάσης Μπονάτσος, Νίκος Δαπέρης 07 Ύμνος Στη Ζωή Vocals – Στέλλα Γαδέδη Written-By – Ν. Δαπέρης 08 Μετρική Δέσμευση Και Ελευθερία Written-By – Τάκης Μαρινάκης 09 Ψεύτικη Ζωή Written-By – Βλάσης Μπονάτσος, Γιώργος Στεφανάκης 10 Κάποιος Πεθαίνει Written-By – Βλ. Μπονάτσος, Η. Μαρινάκης, Τ. Ανδρούτσος 11 Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε Written-By – Γιάννης Κιουρκτσόγλου Vocals – Νίκος Δαπέρης 12 Οι Μάγοι Written-By – Βλάσης Μπονάτσος, Νίκος Δαπέρης 13 Αν Θες Έλα Κι Εσύ Written-By – Βλάσης Μπονάτσος 14 Σ' Αυτό Το Σπίτι Written-By – Βλάσης Μπονάτσος 15 Μην Κλαις Written-By – Γιάννης Κιουρκτσόγλου 16 Προγραμματισμός Written-By – Βλάσης Μπονάτσος, Νίκος Δαπέρης Lead Vocals, Percussion – Βλάσσης Μπονάτσος Electric Guitar, Vocals – Νίκος Δαπέρης Electric Guitar, Acoustic Guitar, Lute – Τάκης Ανδρούτσος Electric Bass – Ηλίας Μαρινάκης Organ (Electric), Piano – Γιώργος Στεφανάκης Drums, Percussion – Τάκης Μαρινάκης Photography – Γιάννης Κύρης Design – Γ. Κύρης, Κ. Γιάννας Producer – Β. Μπονάτσος Recorded By – Στ. Γιαννακόπουλος Copyright 1972 & 1996 By Lyra

Σταυρος Λογαριδης- η Συνοικία

  Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΟΓΑΡΙΔΗΣ, που έφυγε από τη ζωή στα 69 χρόνια του, ήταν ένας πολύ αγαπητός δημιουργός. Τραγουδοποιός και συνθέτης, ο Λογαρίδης υπήρξε ένας πολύ ταλαντούχος άνθρωπος – και όπως συχνά συμβαίνει, σε ανθρώπους με πολλά ταλέντα, κάπου η πορεία και η διαδρομή του στα μουσικά πράγματα δεν δικαιώθηκε, όπως και όσο θα έπρεπε. 

 

Μουσική-Στίχοι: Ν.Ζούγδιαρης Κιθάρες Δ.Παπαχρήστου 

Νυχτώνει και πάλι στη συνοικία Τα φώτα ανάβουν Τέτοιες στιγμές ποιό μυστικό τρέχουν όλοι Να προλάβουν Η χώρα που λένε η μακρινή είναι εδώ πέρα Φτάνει μονάχα να την δεις Ένας πήδος στον αέρα Πιάστα τα μαλλιά σου κι έλα εκεί Εικόνα μαγική Κει στην πλατεία που χορεύουν Του γιασεμιού οι μυρωδιές Και προς την πόλη δραπετεύουν Γυμνή η αλήθεια απλώνει το χέρι Και τ'όνειρο κλέβει Σαλώμη απόψε το γυμνό σου κορμί Για ποιαν αγάπη να χορεύει Εδώ τα κορίτσια ανασαίνουν βαθειά Σε κοιτάνε στα μάτια Κι αν θες να πετάξεις σε αρπάζουν ψηλά Στου ουρανού τα μονοπάτια

Ακρίτας - Ακρίτας (Full Album, 1973)

 

Όταν διέλυσαν οι δημοφιλείς POLL, ένας από τους δημιουργούς τους, ο Σταύρος Λογαρίδης αποφάσισε να σχηματίσει τους ΑΚΡΙΤΑΣ. Το γκρουπ είχε σαφή ροκ χαρακτήρα με αρκετά progressive στοιχεία για την εποχή.

Είμαστε λοιπόν τον Σεπτέμβριο του 1972 και το κουαρτέτο αποτελείτο εκτός του Σ.Λογαρίδη (φωνή, μπάσο) και από τους Δ.Παπαχρήστου (κιθάρα), Α.Τασούλη (πλήκτρα) και Γ. Τσουπάκη (τύμπανα).
Το αξιοσημείωτο ήταν ότι στιχουργικά βοηθούσε σημαντικά, ο πολύ γνωστός σκηνοθέτης Κώστας Φέρρης, ο οποίος είχε δώσει ανάλογα δέιγματα στο άλμπουμ “666” των APHRODITE’S CHILD.
Το 1973 λοιπόν οι ΑΚΡΙΤΑΣ κυκλοφορούν από την Polydor το σίνγκλ «Ο Παν/Της Ζωής μου η Πρώτη Σταλιά» και ο θόρυβος που δημιουργείται στους ροκ κύκλους στη χώρα κάνει το συγκρότημα ακόμα πιο ενδιαφέρον.

 https://progrocks.gr/EL/akritas-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B1%CF%82/

 

 Ακρίτας - Ακρίτας 1973 (Akritas - Akritas 1973) This music is not of my property.

 Tracklist 

1 - Εισβολείς (Invader) 0:00 2 - Γέννηση (Genesis) 2:02 3 - Τα Παιδιά (The Family) 4:18 4 - Μνήμη (Memory) 7:43 5 - Επιστροφή (Return) 9:28 6 - Αγάπη (Love) 12:17 7 - Ego 16:43 8 - Τραγούδι (Song) 17:44 9 - Το Πανηγύρι (The Festival) 21:35 10 - Το Θαύμα (The Miracle) 24:10 11 - Το Όνειρο (The Dream) 25:47 12 - Και Ιδού Ίππος Χλωρός (Look Both Horse & Green) 29:06 13 - Κατάκτηση & Ζέτα Ζωρζέτα (Conquest & Z Force) 30:08 CREDITS: Vocals, Bass, Acoustic Guitar – Σταύρος Λογαρίδης Piano, Organ, Synthesizer [VCS 3] – Άρης Τασούλης Drums – Γιώργος Τσουπάκης Electric Guitar – Δήμης Παπαχρήστου Engineer – Γιώργος Κωνσταντόπουλος Lyrics By, Libretto By – Κώστας Φέρρης Music By – Άρης Τασούλης, Σταύρος Λογαρίδης Orchestrated By – Ακρίτας Producer – Κώστας Φασόλας Drums – Giorgos Tsoupakis* Electric Guitar – Dimos Papachristou* Engineer – Jorgos Constandopoulos* Lyrics By – Costas Ferris Piano, Organ, Synthesizer, Music By – Aris Tasoulis* Producer – Kostas Fassolas* Vocals, Bass, Acoustic Guitar, Music By – Stavros Logaridis*

Σταύρος Λογαρίδης - Το Πρώτο Τραγούδι (1978)

 Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΟΓΑΡΙΔΗΣ, που έφυγε από τη ζωή στα 69 χρόνια του, ήταν ένας πολύ αγαπητός δημιουργός. Τραγουδοποιός και συνθέτης, ο Λογαρίδης υπήρξε ένας πολύ ταλαντούχος άνθρωπος – και όπως συχνά συμβαίνει, σε ανθρώπους με πολλά ταλέντα, κάπου η πορεία και η διαδρομή του στα μουσικά πράγματα δεν δικαιώθηκε, όπως και όσο θα έπρεπε. 

Το λέμε, γιατί ο Λογαρίδης είχε ένα όραμα για την μουσική και το τραγούδι, όπως και άποψη για τον ήχο και τις παραγωγές γενικότερα, και που φανέρωναν, όλα τούτα, έναν μουσικό με γνώσεις και ιδέες, που στεκόταν πολύ παραπάνω από τον... ελληνικό μέσο όρο. 

Και αυτό ίσως να ήταν τελικά ένα θέμα, ένα σοβαρό θέμα, στην πορεία του Σταύρου Λογαρίδη στα μουσικά μας πράγματα – το ότι, δηλαδή, δεν γίνονταν κατανοητά όλα εκείνα που σκεφτόταν και υλοποιούσε, με αποτέλεσμα και να τρώει πόρτες και να προσπαθεί να επιβιώσει εφευρίσκοντας συνεχώς νέες διαδρομές.

 

Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά κι απ’ τα πολλά στα λίγα, κι απ’ τα πολλά στα λίγα, μαζεύω φίλους συντροφιά με μια κρυφή ελπίδα, με μια κρυφή ελπίδα. Απ’ το πρωί ξεκίνησα να τρέχω και δε φτάνω κι απ’ την ταράτσα της Βουλής θα πέσω να πεθάνω. Ο χάρος παρεξήγησε και μου `δωσε τσιγάρο προχθές στα σκοτεινά μου, παράξενα μου μίλησε, με νόμισε φαντάρο και σβήνουν τα όνειρά μου. Αχ! στα στραβά, τα πράγματα σκουραίνουνε και πάνε, τη μοίρα μου σε σκόνη απ' τα ρούχα τη βουτάνε. Οι πόθοι μου μουλιάσανε βαθιά στην ιστορία και λένε γι’ αλλαγή, οι άρχοντες μουχλιάσανε μεσ’ στην πολυκαιρία, τους δίνω απαλλαγή. Κλείσε την πόρτα και άσε με να περιμένω απ’ έξω, δεν ξέρω καν, σαν πρέπει ένα απ’ τα δύο να διαλέξω. 

Σταύρος Λογαρίδης: Τραγούδι, Φωνητικά, Ακουστική κιθάρα, Keybords Δήμος Παπαχρήστου: Ηλεκτρική κιθάρα Αριάδνη Mackinnon Andrew: Κλάβινετ, συνθεσάιζερ Γιώργος Φιλιππίδης: Μπάσσο Γιώργος Τρανταλίδης: Τύμπανα, Κρουστά Γιώργος Μαγκλάρας: Βιολί Μουσική: Σταύρος Λογαρίδης Παραγωγή: Γιάννης Πετρίδης Ηχογράφηση: STUDIO ERA (Μεσογείων 99), Αύγουστος 1978